آنجا حال و هوایی بس توصیف نا پذیر دارد. هنگامی که بر رمل های نبأ قدم می گذاری و ماسه ها با ولع هر چه تمام تر تو را به درون می کشند نا خوداگاه به این فکر می افتی که چقدر در دنیا غرق شدی و حب دنیا بیش از هر چیز تو را فراگرفته و زمانیکه پایت را به سختی در می آوری ، به افق بی کران می نگری ،نسیمی در گوشت نجوا می کندوآرام اشکانت جاری می گردند... آنان چه آزادانه و سبک بال پر کشیدند... فکری به حال خود کنیم...

23 اسفند 1386 ساعت 18:53 | یک دوست |  بدون email | بدون آدرس وب