افزون بر یکهزار سال است که همه ساله در دومین جمعه مهرماه، هزاران تن از عاشقان حسینی و امامت علوی در مشهد اردهال گردهم می‌آیند. یک قطعه قالی را به اعتبار و نیت همان قالی که پیکر مطهر حضرت علی بن محمد باقر(ع) در آن پیچیده بودند، طی مراسمی پرشور، می‌شویند و بدین وسیله اخلاص و ارادت خود را نسبت به آن بزرگوار ابراز می‌دارند. در مراسم قالی‌شویان، بزرگان فین در حرم امامزاده، قالی متبرکه را از بزرگان روستای خاوه (یکی از روستاهای اطراف) تحویل می‌گیرند و قالی را با شور و حال وصف‌ناپذیری از صحن صفا به سوی نهر تاریخی شاهزاده حسین (ع) حرکت می‌دهند. در آن محل اهالی فین با چوب‌دست‌هایشان، آب نهر را به قالی می‌پاشند، سپس از مسیر دیگری قالی را با شور و حال سابق به صحن فینی‌ها می‌آورند و آن را به بزرگان تحویل می‌دهند و آنان قالی را در محفظه‌ای تا سال بعد نگاه می‌دارند. بررسی‌های تاریخی نشان می‌دهد علت این‌که  همه‌ساله دومین جمعه مهرماه جلالی مراسم قالیشویان برگزار می‌شود ریشه در آیین‌های مهرپرستی ایرانیان باستان دارد. با ظهور دین اسلام، برخی از آیین‌های نیک ایرانیان همچون جشن نوروز در میان مسلمانان نیز رواج پیدا کرد و برخی از آیین‌ها در قالب سنت‌های اسلامی ظهور کرد.